Décima parte

  INQUEDANZAS DE SARA

Sara pasou o resto da tarde remexendo nos andeis de Martiño.
Non era doado decantarse, todos pedían ser collidos.
- Levo este Martiño, xa está.
- Moi ben Sara, agora queda disfrutalo... por certo, que tal o principiño?
- O principiño moi ben, pero ainda non rematei, seguro que remato hoxe así comezo este.
- Sara, nunca te apures lendo, disfruta a lectura.
Sara colleu ( A lagoa das nenas mudas de Fina casalderrey) e foi toda contenta pra casa.
Polo camiño pensaba en Martiño: ese home tiña algo especial, afable, solitario... Sara preguntáse porque non casaría...

Manuel, xa integrado na escola e no pobo traballaba cada día pra crear comodidade e ganas nos cativos.
Polas tardes quedaba ata tarde con Martiño pra poder converter unha aula chea de trastos en unha soñada biblioteca.
Martiño era moi mañoso e en pouco tempo acadaron o esperado.
Duas paredes cheas de andeis pra encher de soños e aventuras.
Manuel presentou a biblioteca os rapaces, alguns pasaron do tema porque o balón esperaba no patio, pero a maioría sorprendentemente puxeron interese.
Manuel trouxo algún libro que conseguiu

 falando con Carlos o Alcalde e Martiño cedeu varios tamén con moita ilusión.
O principio estaba en camiño, agora tocaba organizarse pra levala a diante.

Continuará

  María Sonia Melón Parente

CONVERSAS CONMIGO MESMA

7/7/19

Conversas conmigo mesma

Hoxe e o día das miñas, das nosas das letras galegas, 17/5/19 adicadas a Antón Fraguas.
Enterome que no concello inauguran casetas de libros para ler e deixar, ou pra levar un e trocar por outro. Hai catro en total, parque do cocello, Praza Maior, parque Perillana e Ferro-Ucha.
Bueno, pois entrame a curiosidade e comenteillo a dous nenos que tiña conmigo, fomos a miña librería e escollín tres libros que podia trocar, deille un a cada un pra que trocasen por un pra eles e evidentemente o outro ia trocalo eu, alá fumos, eles tardaron en decidirse pero eu no primeiro visual atopeime con:
Memorias dun neno labrego de Xosé Neira Vilas, non dubidei nin un intre en que ia trocar por ese e así foi, facia tempo que lle tiña ganas e chegou o memento, teño que lelo por fin...
Hoxe terminei de ler, non podo estar máis contenta nin satisfeita. Unha lectura de 10.
Curiosidades da vida que e digo isto con toda a humildade do mundo, síntome identificada con Balbino o protagonista en moitas cousas, sobretodo no final donde di que ten conversas consigo e que as puña nun caderno, tal cual, que pasada...
Anotei unha frase ten moitas e boas pero anotar anotei esta:
A XENTE QUE NON FAI TRABALLAR O MIOLO DEBERÍASE ANAGAR E IR POLO MONTE ENRIBA DE CATRO PATAS. Moi bo!
Feliz vida pra todo/as.

novena parte

 INQUEDANZAS DE SARA

 A Casa de Martiño

Martiño presentou a Carlos, o alcalde e a Manuel, quedara con él o luns para falar da biblioteca.

A Manuel causoulle boa empresión Carlos, e estaba ilusionado conque unha biblioteca en Sada, non fose so un soño de Martiño.

SARA! tes que ir ao souto buscar ás ovellas, berra, Uxía.

Sara baixou nun pulo e, ala foi. 

Cando chegou atopou a Martiño que ía con auga da fonte, podían beber a da traída pero na casa gustáballe moito a auga fresquiña e o sabor que tiña a da fonte das <<Fontiñas>>.

Boas tardes, Sara, vas polas ovellas?

Boas, Martiño, si, vou.

Estiveron falando un bó anaco, pero Sara despediuse porque si se demoraba moito, Uxía encomodábase con ela.

Martiño combidara a Sara un día a merendar e de paso enseñáballe os seus andeis de libros. Sara aceptou coa ledícia na súa faciana, cousa que non podía ocultar. Facíalle moita ilusión ver os libros de Martiño. Sempre e agradable atoparse con Martiño e a súa conversa é moi amena.

Cando chegou a casa atopou a nai collendo leña. Lúa como sempre, agarimosa, deulle unha aperta e foron cara á casa.
Martes pola tarde, Sara rematara ás tarefas, era a tarde de merendar na casa de Martiño.

Ola, Sara, que ben que puideras vir, entra e ponte cómoda en seguidiña traio a merenda.
Martiño indicoulle unha sala e convidouna a sentarse nunha fermosa silla cun tapizado fermoso, feita dunha madeira de carballo cuns retorneados dos que Sara se namorou a primeira vista.
A merenda estaba exquisita, un zume de laranxa feito por Martiño, pan da feira que Sara adoraba, tetilla e mermelo feito tamén por él e por último, filloas.
Moitísimas grazas por esta merenda Martiño, estaba todo moi bó e saboroso.
Grazas a ti, Sara, pola túa compaña. Si che parece imos ver os libros e si che gusta algún, podes levalo para ler e logo tráesmo, paréceche?
Dismo en serio? de verdade podo levar algún?
Claro que cho digo en serio, se che interesa algún, cólleo...

continuará.

Oitava parte

INQUEDANZAS DE SARA

Oitava parte

Manuel, pasou lista para ir familiarizándose cos seus nomes.

A mañá pasoulle nun pulo e decatouse que tiña moito que facer nesa aula e, estaba cheo de ilusión e ganas.

Domingo, son as 9:30 da mañá, Martiño entrou en (ONDA SEMPRE) o bar do pobo.

Ia Martiño sentar no seu recuncho para pedirlle a Nieves o zume de laranxa, pan con manteiga e café, cando se sorprendeu ao ver o sitio ocupado por un descoñecido,  e máis, ao velo lendo nin máis nin menos que: (Que non te aten) de Manuel Iglesias Turnes.

Martiño non puido evitar falarlle.

Bos días, está vostede de paso?

Manuel que estaba absorto na lectura, interrumpíuna pra contestar a Martiño.

Bos días, son Manuel o mestre que vai sustituir a Esther durante a sua baixa.

Disculpa, non me presentei, son Martiño. Ben vindo espero que teñas boa estancia, moi boa elección.
Dixo Martiño ollando ó libro, xa o lin, gustóume moito e, (As rapazas de Xan) dél tamén.

Si, coñezo, tamén lin, apetéceche tomar asento aquí e seguimos conversando? dixo Manuel e, non se errependiu sentíuse moi agusto conversando con Martiño, tanto que a ambos se lles fixo corta a mañá. Despedíronse e Manuel convidou a Martiño a pasar unha tarde pola escola, estaba seguro de que Martiño sería de moita axuda.

Sara ia para a cama aprobeitando cada segundo que Uxía lle deixaba a luz prendida para ler, sempre quedaba coas ganas de seguir, pero Uxía, estaba pendente de que apagara a luz.

Martiño atopou a Manuel correxindo as redaccións que lles pedira a/os rapazas e rapaces.

Grazas por vir, Martiño, aprobeitando que estás xa che pregunto a ti, por si sabes, onde queda a biblioteca? Dende que cheguei estiven dando voltas polo pobo e non atopei.

Nen atoparás, non temos.

Que dis? Non hai biblioteca? Non me amoles, estarás de broma.

Xa me gustaría estar de broma xa, é a verdade, tampouco hai aquí na escola.

Diso tamén me decatei, pero aquí terei facer algo, Martiño, axudaríasme?

Por suposto, será un pracer pra mín axudarche niso.

Pra Martiño foi un cúmulo de novas sensacións, ver en Sada unha biblioteca sería un soño feito realidade...

Continuará.

Sonia Melón.

Séptima parte

    INQUEDANZAS DE  SARA

O NOVO MESTRE

Sara subiu ao seu cuarto, puxo fecha no papel do envoltorio e gardouno con moito xeito no seu baúl.

Despois ía gardar o libro pero, deulle por abrilo, e no reverso da tapa, atopou o escrito de Martiño:

Querida Sara, espero que este libro sexa o primeiro de moitos que poidas ter. Que nunca se deteñan as túas ganas e ansia por ler. Desexo que os teus soños se cumpran e sempre haxa en ti inquedanzas para seguir viva, Con moito cariño, Martiño.

Cando Sara terminou de ler, as bágoas percorrían a súa faciana.

Xa recuperada de tanta emoción, baixou para comer, xa chegaran Xan e Uxía.

A comida como sempre, estaba boísima, pero só Martiño foi quen de felicitar a Lúa. 

Cando remataron, quedaron falando durante a sobremesa e mentres, Sara foi ao souto brincar con Breixo, que alí a esperaba, como facían tódolos domingos.

Breixo xa chegara e estaba sentado no penedo, un penedo gastado con forma de tobogán polo que ela/es escorregaban e sentaban a soñar.
Sara, sen mediar palabra, sentou ao seu carón e comezaron a soñar espertos.

Sara, que che gustaría facer cando sexas maior?
Uff, tantas cousas, Breixo, poder viaxar moito, iso sí o teño seguro.
A onde?
A tódolos sitios posibles, cantos máis mellor.
Pois, a min, tamén me gustaría e, gustaríame ir contigo si a ti non che incomoda.
Como me ía incomodar? claro que iremos xuntos. Ademáis, és o meu mellor amigo.

Breixo quedou calado e pensativo. Para él Sara non era só a mellor amiga, era algo máis, pero non se atrevía a dicir nada, polo menos de momento. A amizade de Sara era moi importante para él e non quería estragar iso, polo que tiña medo a dicirllo e que as cousas entre eles cambiasen.

Breixo, segues aquí? ou marchache?
Que foi, Sara?
Nada, quedache mudo.
Pensando, nada importante. Entón, iremos xuntos de viaxe?
Feito! respondeu Sara.

Chocaron a mán, pra que a súa promesa tivera valor, como sempre facían.
É luns, pero hoxe non é un luns calquera, hoxe hai cambio na escola. Soa o timbre e entran tóda/os ao montón. Cando chegan a aula estaba un home, un home alto, con cara sorrinte e un ollar pacífico.
Bos días, rapaces e rapazas, son Manuel, o voso mestre apartires de hoxe. Esther, a vosa mestra, vai dar a luz en poucos días e ausentarase unha temporada.

Seguirá.

                                                                     Sonia Melón

Sexta parte

        AS INQUEDANZAS DE SARA

SESTA PARTE.

Martiño saiu da escola triste e bastante desanimado.
Esther fÍxolle lembrar a Antonio o paspón do pai, que cando eran rapaces e ían a escola, xa se daba aires de riqueza e creíase máis que os demais.
Tamén se lembrou de Sara, normal que a rapaza non falese da escola con máis entusiasmo.
Martiño baixou as escadas e atopou a Sara, estaba comendo o bocadillo sentada no banco de madeira que había na entrada.
Bos días, Sara, bo proveito.
Bos días, Martiño, grazas, ti pola escola?
Viñen falar coa mestra dun asunto, agora marcho que teño que marchar.
Cando Martiño chegou ao tractor, atopouno rodeado de rapaces con cara de curiosidade.
Deulle os bos días e marchou rumbo a casa, cabilando como podería facer. pasou a semana e Martiño ainda non falara con ninguen.
Era domingo, Martiño tomou baño, afeitouse, puxo a mellor camisa que tiña. Hoxe estaba convidado a comer na casa de Sara.
Cando chegou so viu a Lúa e a Sara, Xan e Uxía non tardarían en chegar.
Bos días Lúa, bos días Sara.
Bos días Martiño, dixeron as dúas ao unísono. Con un sorriso e cheas de ledicia, a presenza de Martiño sempre era agradable.
Convidarono a pasar e xa dentro deulle a Sara un paquete que traía.
Toma, Sara isto é pra ti, espero que che guste.
Pra mín? porqué?
Porque sí, é un cariño.
Grazas Martiño, non tiñas porqué traer nada, dixo Lúa
Eu sei, mais quería, nada muller, e só un pequeno detalle.
Sara xa non aguantaba máis as ganas de abrir ó paquete, pero antes preguntou:
E esta bolboreta? pintáchela ti?
Si claro, pinteina eu.
Grazas Martiño e fermosa.
Dicía Sara mentres abria ó paquete.
Un libro!! mái e un libro!! un libro!!! berraba Sara emocionada cos ollos cheos de bágoas de emoción ao mesmo tempo que se colgaba no Martiño para darlle unha aperta que case o deixa sen aire. Dando un pincho colleu o papel e o libro e subiu correndo ao seu cuarto.
Continuará...


     Sonia Melón Parente

Quinta parte

AS INQUEDANZAS DE SARA

Martiño, chegou a Mondariz e deixou o trator no largo da plaza. Ia visitar a Maria Hortensia López López, a librería, e de paso mercar un libro.
Boas tardes, Hortensia: quería un libro para unha rapaza de 11anos, dame un que ti vexas, fíome do teu criterio.
Boas tardes, Martiño.
DÍxo Hortensia remexendo nos andeis.
Éste, con éste seguro que acertas e, se o ten repetido ou non lle gusta cámbiase.
Gustar non sei, pero ter non o ten seguro.
Martiño pagou o libro co diñeiro de Xan e ainda lle sobrou.
Marchou para á casa e colleu un bocado de papel dun saco de fariña, os sacos estaban compostos por tres capas, él colleu un bocado dun do medio con él embalou o libro e, diseñou unha fermosa bolboreta de cores, antes puxera unha dedicatoria no reverso dunha das tapas.
Por certo sabía que a elección de Hortensia non o defraudaría e así foi.
( El Principito) a él gustáballe moito e, case seguro que a Sara tamén.
Sara axudou a Lúa recoller a cociña, e como cada tarde foi con Breixo o pastizal coas ovellas.
Sempre na compaña de Tuti.
Ese momento do día, gustáballe moito, a conversa de Breixo era moi amena e Sara non se sentía diferente.
A mañá seguinte, Martiño dá un pulo da cama e prepárase pra ir a escola, quería falar con Esther, a mestra.
Chegou moi cedo e tivo que esperar a hora do recreo.
Bos días Martiño! cal e o motivo da túa visita?
Esther estába preñada, non lla caía moito en gracia. Sempre foi unha rapaza moi estirada, pero non era de extrañar sendo filla de Antonio.
Antonio sempre foi pouco amigable.
Bos días Esther, quería falarche dunha biblioteca, sei que no centro non hai ningunha e a/os nena/os non len por non ter o qué.
Pensei que tí Igual podrías facer algo, non sei, falar con Carlos, por exemplo.
Unha biblioteca? Aquí? hahahaha. Martiño, non soñes que non estámos en Suiza.
Martiño serio e triste encamiñouse a saida. Antes ollou cara a ela dicindo.
Ten Bo día Esther, que todo che saia ben. Ahh e por certo, grazas a que moitos soñamos ti és mestra, nunca o olvides.

Continuará...

Sonia Melón